پر خوری (۲)

0a741b7aed59c9709bbd5a2b3f579852_L

از بین رفتن صفای دل و عدم درک لذت مناجات با خدا پیش کش! پرخوری باعث می شود در عبادات واجب خود نیز سنگین و تنبل باشیم .

 چند نکته در باره ضرر اول و پاسخ به اشکال فوق

۱- مجددا تذکر داده می شود که در تمام این مباحث مراد ما از کم خوری ، مرتاض بازی و گرسنگی مضر نیست . بلکه گرسنگی مفید را هم ترویج نمی کنیم آنچه در این یادداشت مطرح است کم خوری و به عبارت دیگر پرهیز از پرخوری است .

۲- دانش تجربی هم می گوید که اگر کودکی در مدت طولانی پرخوری کند حافظه اش ضعیف و کند ذهن

 می شود .

۳- اتفاقا نگاه تاریخی به دانشمندان و لو غیر مسلمان نشان می دهد که آنها اهل تن پروری و عیاشی و از جمله پرخوری و شکم بارگی نبوده اند .

ضرر دوم پرخوری : از بین رفتن صفای دل ، عدم آمادگی برای مناجات با خدا و عدم درک لذت

هر هفته به مراسم دعای کمیل می رویم . خدا توفیق اشک و آهی هم می دهد . الهی شکر .

شب جمعه ی یک هفته به یک عروسی دعوت می شویم با اطمینان به فضای گناه آلود نداشتن ، به عروسی         می رویم . همه چیز به خوبی و خوشی طی می شود . نوبت شام میرسد . میزبان ولیمه ی خوبی می دهد اول ظرف های سالاد با سس فراوان را خالی می کنیم بعد سوپ می خوریم . بعد نوبت غذای اصلی می رسد . علائم سیری ظاهر می شود . با یک جرعه نوشابه بر آن سرپوش می گذاریم . سر میز غذا ، بچه ای نوشابه اش را نیمه کاره می خورد . برای اینکه اسراف نشود زحمت آن را تقبل می کنیم .

از حد سیری گذشته ایم اما مقاوت می کنیم و ادامه می دهیم ، در همین حین با سینی های بزرگ قدری جوجه کباب هم به عنوان سریز می آورند . با خود می گوییم حتما چند تکه از جوجه کباب بخور تا مبادا اطرافیان فکر کنند شیخ بازی در می آوری .

خلال دندان به دهان از ضیافت شام عروسی خارج می شویم و به تنها چیزی که فکر نمی کنیم ، دعای کمیل است .

اگر هم فکر کنیم نمی توانیم به دعای کمیل برویم .

ضرر سوم پرخوری : فراموش کردن گرسنگی و گرسنگان

بنده ی زیرک با هر بلا و مشکلی که برخورد می کند به یاد بلای مشابه آن در آخرت می افتد . اگر گرسنگی بدن که مرکب و ابزار نفس ما در این دنیاست اینقدر مشکل و ناگوار است گرسنگی آخرت که به گرسنگی روح ما بر می گردد ، چه خواهد بود . رسول خدا می فرماید : با گرسنگی و تشنگی خود در ماه رمضان ، گرسنگی و تشنگی قیامت را به یاد آورید .

ضرر چهارم پرخوری : گرایش به تمام گناهان

سرچشمه ی بیشتر گناهان شهوت است و اساس شهوت ، خورد و خوراک است .

کم خوردن غذا باعث کاهش شهوت و تسلط بر نفس اماره است . همان طور که بر یک اسب چموش وقتی می توان مسلط شد که با گرسنگی او را ضعیف کرد . چون وقتی سیر شد و نیرو گرفت ، سرکش می شود و چموشی می کند.

ضرر پنجم پرخوری : از بین رفتن پارسایی

از بین رفتن پارسایی را می توان نوعی سرطان معنوی دانست . چون سرطان مرضی است که در آن سلول های بدخیم به طور نامنظم و فزاینده ای تکثیر و به طریقی از سیستم ایمنی و دفاعی بدن عبور می کنند بدون اینکه موجب عکس العمل تدافعی و  تهاجمی در سیستم ایمنی بدن شوند به عبارت دیگر سیستم دفاعی بدن وظیفه ی خود را عمل نمی کند و جلوی اختلال های سلولی را نمی گیرد . از بین رفتن پارسایی هم همین است که شخص نسبت به انجام گناه بی تفاوت می شود .

امام علی علیه السلام فرمود : پرخوری و سیری شکم ، پارسایی را نابود می کند .

ضرر ششم پرخوری : پرخوابی و تنبلی

پرخوری و به تبع نوشیدن بسیار ، به پرخوابی می انجامد . اینکه شخص پرخواب از سحر خیزی و عبادت شبانه باز می ماند یک طرف ، مهم تر اینکه زیاد خوابیدن موجب تباه شدن عمر و زندگی است و شخص نسبت به اینکه سرمایه ی وقت خویش را چنین ارزان از دست می دهد که مثلا به جای کار و فعالیت ، یا مطالعه و عبادت ، روزانه ده ساعت یا بیشتر می خوابد بی تفاوت می شود . فرد پس از پرخوری هم از نظر بدنی سنگین می شود و هم از نظر ذهنی .

ضرر هفتم : سستی در عبادت

چه از نظر زمانی که انسان صرف مقدمات و موخرات غذا خوردن می کند و چه از نظر آمادگی جسمانی و به ویژه آمادگی روحانی برای پرداختن به عبادت .

از بین رفتن صفای دل و عدم درک لذت مناجات با خدا پیش کش ! پرخوری باعث می شود در عبادات واجب خود نیز سنگین و تنبل باشیم . این که با شکم پر نمی توانیم از معنویت دعای کمیل بهره مند شویم ، یک طرف ، این که نماز صبحمان هم آخر وقت و با خواب آلودگی و حواس پرتی خواهد بود ، طرف دیگر .

برگرفته از کتاب پله پله تا ملاقات خدا