آیا بزرگداشت ولادت و شهادت اولیای خدا، بدعت یا شرک است؟

78f502461110c4d314eb36f70984df35_L

گرامی‎‏داشت خاطره بندگان شایسته خدا، همچون جشن‏های میلاد و هیئات سینه‏زنی، گرچه از دیدگاه خردمندان، مسأله‏ای روشن است، لیکن به منظور رفع هرگونه شبهه‏ای در این زمینه، دلائل مشروع بودن آن را از نظر می‏گذرانیم:

۱ ـ برپایی مراسم، ابراز محبّت است.

قرآن کریم، مسلمانان را به دوستی پیامبر گرامی‏ و اهل بیت آن حضرت دعوت می‏کند:  «قل لا أسألکم علیه أجراً إلاّ المودّه فی الْقربی : [ای پیامبر] بگو از شما پاداشی جز دوستی خویشاوندانم نمی‏خواهم.» (سوره شوری/ آیه ۲۳)

شکّی نیست که برگزاری مراسم گرامی‏داشت اولیای الهی، جلوه ای از عشق و علاقه مردم به آنان است که از دیدگاه قرآن کریم مورد پذیرش است.

۲ ـ برپایی مراسم، تعظیم پیامبر است.

قرآن، علاوه بر یاری رسول خدا، تجلیل از مقام وی را نیز به عنوان معیار رستگاری و سعادت، معرّفی می‏کند: «فَالَّذِیْنَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوْهُ وَ نَصَرُوْهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِیْ اُنْزِلَ مَعَهُ اولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُون : آنان که به پیامبر گرویدند و او را گرامی‏داشتند و یاریش نمودند و از روشنایی که بر وی فرو فرستاده شد پیروی کردند، رستگارانند.» (سوره شوری/ آیه ۲۳).

از آیه یاد شده، بخوبی معلوم می‏شود که گرامی‏داشت رسول خدا از دیدگاه اسلام، مطلوب و پسندیده است و برگزاری مراسمی‏که خاطره شکوهمند پیامبر را همیشه زنده نگاه دارد و از مقام شامخ وی تمجید نماید، مورد خوشنودی خداوند است.

۳ ـ برپایی مراسم، تأسّی و پیروی از پروردگار است.

خداوند در قرآن مجید، به تجلیل از پیامبر گرامی‏پرداخته، می‏فرماید: «وَ رَفَعْنا لَکَ ذِکْرَکَ: آوازه تو را در جهان، بلند کردیم» ( سوره انشراح/ آیه ۴) . در پرتو این آیه شریفه، معلوم می‏گردد که خدا می‏خواهد شکوه و جلال پیامبر در جهان گسترش یابد و خود نیز در لابلای آیات قرآن، به تمجید از وی برمی‏خیزد.  ما نیز به پیروی از کتاب آسمانی خویش، با برگزاری یادواره‏های شکوهمند، از مقام والای آن اسوه کمال و فضیلت، تجلیل نموده و از این طریق، مراتب تأسّی و پیروی خود را ازپروردگار جهانیان، ابراز می‏داریم.