شرح مختصری از زندگی آیت الله ناصری

2c76be6100f94fcbc7b01029a02f2e20_L

عالم بزرگوار و مهذب حضرت آیت‌الله ‹‹ناصری›› در سال ۱۳۰۹ شمسی در دولت آباد اصفهان به دنیا آمد و چهارده ساله بوده که جهت فرا گرفتن علوم حوزوی عازم نجف اشرف شد.

حضرت آیت‌الله «حاج شیخ محمّد ناصری دولت آبادی»، به سال ۱۳۰۹هجری شمسی، در شهر دولت‏آباد برخوار واقع در ده کیلومتری شهر اصفهان، در خانواده‏ای که سهمی بسزا از زهد و تقوا و دانش دینی تحصیل کرده بود؛ به دنیاآمد.
پدر ایشان، زاهد متّقی حجّهالإسلام و المسلمین حاج شیخ محمّد باقر ناصری‏ نام داشت، که خود در شمار عالمان فرهیخته آن دوران بود؛ و محضر اساتید گرانسنگی همچون علامه آخوند کاشی و نیز جهانگیرخان قشقائی را به خوبی‏ دریافته بود، و در شمار یاران و تلامیذ مورد عنایت خاصّ علامه مرحوم حاج آقارحیم ارباب نیز قرار داشت.
ایشان به هنگام بدنیا آمدن این فرزند، او را «محمّدعلی» خواند، و او بعدها به نام «محمّد» شهره شد محمّد هنوز در دوران خردی به سر می‏برد، که پدر به اشاره مرحوم علامه ارباب ‏راهی نجف اشرف شد؛ تا خدمت فقیهان و عارفان بزرگ آن دیار همچون آیت‏الله حاج سید عبدالهادی شیرازی و آیت‏الله سید محمود شاهرودی و آیه الله آقا سیّد جمال‏الدین گلپایگانی را دریابد.
بالندگی
بعد از مهاجرت پدر به نجف اشرف، حضرت آیه الله ناصری تحصیل را در همان ‏دوران خردی آغاز کرد این دوران با حضور در مکتب خانه‏ای در دولت آباد آغاز، و بعد از مدتی با ورود به حوزه علمیّه اصفهان و تحصیل علوم ادبی رائج در آن‏ حوزه، ادامه یافت.
باریابی به محضر امیر علیه السلام:
در این دوران که ایشان هنوز در دوران نوجوانی به سرمی‏بردند، لطف امیرمؤمنان شامل حالشان می‏شود و به همراه پدر و خانواده ‏به نجف‏اشرف کوچ می‏کند. ایشان در این زمان چهارده سال بیشتر نداشته‏اند،اگر چه در نجف اشرف مشکلات و فقر و کمبود امکانات اوّلیه این خانواده پنج نفره را در سختی بسیار قرار می‏دهد، امّا خاطرات شیرین استاد از آن دوران، نشان دهنده روحیّه ‏علم و معرفت جوی ایشان در همان آغازین دوران ورود ایشان به نجف اشرف می‏باشد.
این دوران دوسالی بیشتر به طول نمی‏انجامد؛ چه در این هنگام مادر رخت از این ‏دنیای گذران بر می‏کشد؛ چه نیک فرجام بود آن بانو که علی رغم غربت، در قبری در صحن مطهّر علوی که فاصله چندانی تا روضه منوّره‏ نداشت، برای همیشه آرام می‏گیرد.

تنهایی سازنده:
یک سالی پس از آن، خانواده پدر به ایران باز می‏گردد، و ایشان را در سن هفده ‏سالگی برای ادامه تحصیل در نجف‏اشرف تنها می‏گذارد، این دوران، با رخت کشیدن‏ایشان به مدرسه صدر نجف آغاز شده؛ و فصلی جدید در زندگی ایشان آغاز می‌شود.
پدر پیش از جدائی از فرزند، او را نخست به امیرمؤمنان و زان پس به مرحوم آیت‏الله شیخ‏ محمّد حسین دهاقانی که در شمار اعلام و اوتاد آن شهر مقدّس بود، می سپارد؛ والحق که آن فقیه عارف فرزانه نیز در تربیت این جوان از هیچ دقیقه‏ای فروگذار نمی‏کند.
در این دوران، ایشان گذشته از شرکت در دروس علمی نجف اشرف، با شماری ازاهل معانی این شهر مقدّس همچون مرحوم حاج شیخ محمّد کوفی نیزآشنا، و در طریق معرفت ائمّه هدی دست به دامن آنان می‏زند.
ایشان در این دوران، بخشی از علوم ادبی، حاشیه ملاعبدالله، معالم‏الأصول و قسمتی از شرح لمعه را، نزد مرحوم علامه ‏آیت‏الله مدرس افغانی فرا می‏گیرد.
ادامه شرح لمعه را از محضر آیت‏الله شیخ مجتبی ‏لنکرانی، مکاسب را از محضر آیت‏الله حاج سیّد عبدالأعلی سبزواری، رسائل را ازمحضر مرحوم آیت‏الله حاج شیخ عبدالکریم کرونی اصفهانی که بعدها به دامادی ‏ایشان نیز سرافراز می‏شود، کفایه را از محضر آیت‏الله حاج شیخ محمّد حسین ‏دهاقانی، و برای دوّمین مرتبه باز در محضر آیت‏الله شیخ صدرا بادکوبه‏ای، خارج‏ مکاسب محرّمه را از محضر آیت‏الله میرزا هاشم آملی، بحث خارج صلاه آیات را از محضر آیت‏الله سیّد عبدالهادی شیرازی، و خارج بیع و خیارات را از محضر مرحوم ‏آیت‏الله العظمی امام خمینی استفاده می‏کند.
گذشته از این، در شماری دیگر از دروس همچون بحث خارج کتاب الحج آیت‏الله حاج سیّد محمود شاهرودی نیز شرکت، و یک ‏دوره کامل اصول‏ فقه را ازمحضر آیت‏الله العظمی حاج سیّد ابوالقاسم خوئی فرا می‏گیرد.
در این دوران، با مرحوم آیت‏الله حاج سیّد جواد آل‏علی که در شمار علمای ‏کشور کویت قرار داشتند، مجالس علمی مرتبی برقرار می‏نمودند، و بخش عمده‏ این دروس را با هم مباحثه می‏کردند.
در محضر عارفان:
ایشان در این دوران، محضر اخلاقی – عرفانی زاهد و عارف نامدار مرحوم‏ آیت‏الله آقا سیّد محمّد کشمیری فرزند عارف بزرگ آیت‏الله سیّد مرتضی کشمیری را سخت غنیمت شمردند، و بسیار از محضر او آموختند و به عمل درآوردند. گذشته از ایشان، با بزرگان دیگری همچون مرحوم آیت‏الله حاج شیخ عبّاس ‏قوچانی وصی مرحوم علامه قاضی نیز آشنا و به درک محضر آنان می‌پرداختند.
همچنین در سنین جوانی و در اواخر عمر شریف عالم عارف، حضرت آیت الله العظمی سید جمال الدین گلپایگانی به محضر آن بزرگوار شرفیاب می‌شدند و ملبّس شدن آیت الله ناصری به لباس شریف روحانیّت نیز توسط این عالم کم‌نظیر انجام شد.
مرحوم حضرت آقا سیّد هاشم حدّاد، که حضرت آیت‏الله ناصری ‏گذشته از استفاده از تعالیم ایشان، با شماری از یاران ایشان همچون مرحوم علامه ‏طباطبائی و حاج عبدالزهراء گرعاوی (که بهره‌های بسیار از ایشان برده‌اند) نیز بواسطه همین مجالس آشنا می شوند.
در همین دوران با مرحوم سالک بصیر جناب حاج آقا اسماعیل دولابی نیز آشنا می‏شوند، و این آشنائی تا پایان عمر آن فقید سعید ادامه داشت. ایشان، هر از چندی که‏ به اصفهان می‏آمدند به دیدار این دوست قدیمی نیز می‏شتافتند و در منزل از ایشان ‏دیدار می‏کردند.
بازگشت:
حضرت آیت‏الله ناصری پس از آنکه به امر استادشان مرحوم آیت‏الله کشمیری به ‏اصفهان بازگشت، گذشته از مجالس تدریس فقه و اصول و تفسیری که سالیانی دراز در حوزه علمیّه این شهر اقامه نمود و تا کنون نیز ادامه دارد ، به تربیت نفوس ‏مستعدّ و طالب معارف الهی نیز همّت گماشت.
گذشته از جلسات درس اخلاق ایشان که در شماری از مدارس علمیّه این شهر برگزار می‏شود، نماز جماعت و مجالس ‏وعظ و سخنرانی ایشان که در مسجد کمرزرّین اصفهان برپاست، میان عاشقان ‏اهل‏بیت(ع) و طالبان معرفت الله از شهرتی بسزا برخوردار است.