آسیب شناسی تشکیلات قسمت هفتم

آسیب سیزدهم :Untitled-1

غفلت تشکیلات از مستضعفان و محرومان

 از دیگر آسیب های تشکیلات ، غفلت از مستضعفین و محرومان است ، تشکیلات انقلابی همواره باید دردها و فریاد های این قشر پیگیری کند و در برابر ظلم و استکبار از مظلومان عالم دفاع نماید. رهبر معظم انقلاب در این باره می فرمایند :

(( در پی گیری نارسائی ها ، آن را از زبان همگان بشنویم نه فقط آنان که ابزار طرح نواقص و مشکلات خود را دارند . دارندگان حیثیت و اعتبار اجتماعی و یا برخورداران از تهور و پرروئی قادرند که مشکلات خویش را منتقل کنند و فریاد وامظلوما ! برآورند و این مقام و آن ارگان را به تکاپو وا دارند . اما بسیاری از اقشار جامعه از چنین مزایایی بهره مند نیستند . نداشتن راه برای انتقال دردها آنان را به سکوت و خموشی فرا می خواند و اگر دادی هم برآرند چون ابزار انتقال آن را نمی شناسد خلاف قانون می شود ! و خود جرمی بر جرم های نکرده آنان می افزاید!))(۳/۶/۸۷)

بنابراین رسیدگی به درد دل محرومان و تلاش مجدانه و خالصانه برای رفع آن هم خدمت رسانی است هم حفظ نظام است و هم منجر به افزایش مقبولیت تشکیلات و اقتدار اجتماعی آن هم می شود .

آسیب چهاردهم :

انتقاد از دیگران به جای نقد تشکیلات خود

یک تشکیلات قبل از انتقاد دیگران اول باید خودش را نقد کند . علّامه مصباح در این باره می فرماید :

((گاهی برای دل خوشی خودمان می نشینیم گپ می زنیم ، انتقاد می کنیم ، انتقاد هم شیرین است ، فلان کس این کار را کرده فلان قوه این طور کرده ، انتقادِ چی ؟ حالا من و تو چی کار کنیم ، هیچ چی ، همین عیب جویی از این آن کردن و نقل مجلس کردن و انتقاد و هیچ چیز در آن   در نمی آید.این یک کار است که فکر نمی کنم کار عاقلانه ای باشد ، سرگرمی خوبی است ، خوب که چه عرض کنم اما سرگرمی است ، اما این کار نیست ، کار آن وقتی است که ما یک تغییری بتوانیم ایجاد کنیم ، اول در خودمان ، بعد هم در حد توانمان در دیگران .

اگر این دو چیز را وجهه همّت قرار دهیم ، در بین دانستنی ها آن چه به علم مربوط می شود تشخیص دهیم کدام ها ضرروت بیشتری دارد ، در بین عمل آن عمل هایی که واجب تر و مهم تر هست ببینیم کدام از آن ها از ما بیشتر بر می آید . من فکر می کنم اگر بخشی از جامعه ما این روحیه را پیدا کنند خیلی از مشکلات ما حل می شود ، بخشی از جامعه مان . بشینیم فکر کنیم برای مقابله با این فساد هایی که هست چه راهی پیدا کنیم که موثر باشد ، کار به صورت برنامه ریزی ، تشکل و تعهد باشد و همین طور برای کسب معلومات و انتقال معلومات به دیگرن. انتقاد نباید همراه با نفاق باشد بلکه باید صادقانه باشد .))

(تشکیلات انقلابی ۴۶۲)

آسیب پانزدهم :

غفلت تشکیلات از نیازهای جامعه

تشکیلات انقلابی باید بین آرمان ها و واقعیت های جامعه تناسب برقرار کند و تشکیلات انقلابی آرمانخواه واقع گراست نه محافظه کار است و نه عمل گرا .

رهبر معظم انقلاب مدظله می فرماید :

((یک آفت دل خوش کردن به یک تفکر مجرد است ، یعنی فکر کنیم که حالا ما مشغول کاریم ، دیگر بیشتر از این چه کار کنیم . بدون اینکه با مسائل جاری جامعه خودمان در تماس باشیم ، بدون اینکه سعی کرده باشیم که نیاز های فکری و عملی را بشناسیم و حتی بدون اینکه به خودمان زحمت بدهیم که از زبان ها و دهان ها و ذهن هایی ، سوال کنیم که چه اشکالاتی و چه نیاز هایی دارند ، بنشینیم برای خودمان ببافیم . این یک آفت بزرگی است . در این هیچ حرفی نسیست و بایستی طرز فکر ، طرز فکر مماس تر ، عملی تر ، قابل تطبیق تر و بیشتر متناسب با نیاز ها باشد .)) (تشکیلات انقلابی ۴۶۰)

علاوه بر آن باید تشکل اسلامی باید جسارت برخورد با مسائل مبتلا به جامعه خویش داشته باشد و اساس حفظ حیات یک تجمع بر همین است . اگر تشکلی با برخورد با مسائل اساسی جامعه خویش از جسارت ورود به انها و ارزیابی صحیح و واقع بینانه نسبت به آنها به یافتن راه حل های متناسب با مواضع و آرمان های خویش برای آنها و ارائه این راه حل ها و موضع گیری ها به اعضای خود و دیگران برخوردار نباشد مسلما پویایی و نشاط و سلامت خویش را از دست خواهد داد . تشکیلات اسلامی باید در صحنه های مختلف جامعه مختلف جامعه حضور داشته باشد و از روبرو شدن مشکلات و مسائلی که برسر راه جامعه اسلامی قرار دارند نهراسند ، به قلب وارد شود و آنها را از پیش پای حرکت بردارد .

اگر تشکّلی جسارت برخورد با موانع و مسائل را نداشته باشد و در برخورد با هر مشکل و موانع به دلایل مختلف آن را دور بزند مسلما کاری از پیش نخواهد برد و یک تشکیلات محافظه کار خواهد شد .