آسیب شناسی تشکیلات قسمت اول

آسیب اوّل :

خودمحوری در تشکیلاتتشکیلات

مجموعه ای را تصوّر نمایید که افراد آن هریک به تنهایی کار خود را با جدیت،کوشش و پشتکار،اما در جهات مخالف یکدیگر انجام می دهند.کاری که برآیند تلاش های آنان را در نهایت به چیزی نزدیک به صفر می رساند و حتی گاه نتیجه ای منفی به بار می آورد.

  • فقدان هماهنگی در تشکیلات
  • عدم تمکین اعضای یک تشکّل به قواعد و ضوابط هماهنگ کننده و تک روی فردی
  • و خود برتر انگاری

از ریشه های آسیب مذکور به شمار می روند.

افراد خودمحور،در حقیقت به نوعی از افراط در اعتماد به نفس مبتلا هستند که هر ایده و اندیشه و هر روش و سبکی که برخلاف سبک و نظر آنان باشد،نامطلوب،خام و غیرقابل پذیرش می دانند.این گونه افراد حتی اگر به دنبال منافع شخصی نباشند،در نهایت نمی توانند منافع واقعی تشکیلات را محقق سازند؛چرا که اصل اول برای تامین منافع جمع،احترام به نظر و عقیده جمع است،که اینان از آن بی بهره اند.

داشتن روحیه تعامل مثبت و سازنده با محیط، نشانه برون گرایی افراد و عدم آن، علامتی از علائم درون گرایی به شمار می آید. افراد درونگرا یا از حضور در جمع ترس دارند و یا نسبت به آن احساس نیاز و لذت نمی کنند.آن ها بیشترین لذت و خوشی را در فرصت های سیر در توهّمات،تخیلات و تفکرات شخصی شان جستجو می کنند و به همین دلیل،نمی توانند عناصر مطلوبی برای راه اندازی و حرکت یک تشکل مطلوب باشند.

شرکت در یک تشکّل اسلامی، با اهداف متعالی و در خدمت آرمان های جامعه دینی، در ذات خود عبور از منافع فردی در تقاطع بین منفعت من و منفعت ما را می طلبد .