بهائیت/ عباس افندی و شوقی افندی

655af8b7abc6fb518fdedb745896576f_L

پس از مرگ میرزا حسینعلی همه چیز راه فراموشی و سکوت پیش گرفت.

بابی ها کم کم محو و فراموش می شدند، و بهایی ها در حالت صبر و انتظار به سر می بردند، تا اینکه پسر ارشد میرزا حسینعلی به نام عباس افندی که عبدالبهاء لقب گرفت، به تجدید آن پرداخت. وی در سال ۱۸۴۴ م. متولد و در سال ۱۹۲۱ م. در گذشت.
عباس افندی در محیط حکومت عثمانی و داخل ایران مجالی برای فعالیت خود نمی یافت. بدین جهت در سال۱۹۱۱ م. به اروپا مسافرت کرد و به جای روسیه با انگلستان و سپس آمریکا رابطه ویژه ای برقرار کرد، و در جریان جنگ جهانی اول (۱۹۱۴) خدمات زیادی برای انگلستان انجام داد، و پس از پایان جنگ، به پاس این خدمات، طی مراسمی لقب سِر و نشان نایت هود که بزرگترین نشان خدمتگزاری به انگلیس است، به وی اعطا شد.
بدین صورت بهائیگری به عنوان ستون پنجم و یکی از ابزار سیاست استعماری انگلیس- و نیز آمریکا- مبدل شد. از پیروان عباس افندی به ” بابیه بهائیه عباسیه” تعبیر می شود.
پس از مرگ عبدالبهاء، رهبری بهئیان به دست شوقی افندی- نوه دختری میرزا حسینعلی- افتاد که تا سال ۱۹۵۷ م. ادامه یافت.
پس از مرگ او، گروه نه نفری بیت العدل- که مرکز آن در حیفای اسرائیل قرار دارد- بهائیان و بهائیگری را اداره می کند، هرچند در واقع دست های مرموز استعمار دست اندرکاران بهائیت اند.