آشنایی با فرقه بهائیت/ میرزاحسینعلی بهاء و مسلک بهائیه

ab836ffe1b896e82d93acc3acd002665_L

میرزاحسینعلی در سال ۱۲۳۳ در دهکده ای از توابع نور مازندران متولد شد و در حوالی سال ۱۳۱۰ ق در عکا بر اثر بیمای درگذشت و در همان‏جا به خاک سپرده شد.

تحصیلات مقدماتی و خواندن و نوشتن و مقداری عربی را طبق سنت رایج زمان آموخت.سپس به خدمت دولت در سمت منشیگری و دیوان در آمد و پس از چندی به حلقات درویشان پیوست و مانند آنها زلف و گیسوی بلند گذاشت و لباس قلندری بر تن کرد.با ظهور غوغای باب،میرزا حسینعلی و برادر ناتنی اش یحیی صبح ازل و تنی چند از خاندانش به باب پیوستند و پس از اعدام باب،یحیی صبح ازل دعوی جانشینی او را کرد. میرزا حسینعلی در آغاز تسلیم او شد.اما پس از مدتی رقابت با برادر را آغاز کرد و نخست ادعای (من یظهره اللهی)که در سخنان باب آمده بود کرد و به تدریج بر ادعاهای خود افزود تا به ادعای رسالت و شارعیت و حلول خدا در او رسید و خود را الهیکل الاعلی نامید و مدعی شد که سید علی محمد باب زمینه ساز و مبشر ظهور وی بوده است.
سفارتخانه های خارجی خصوص روس با صراحت از برادرش حمایت می کردند و دولت را از تصمیم شدید علیه آنها تهدید می کردند . سر انجام با فشار علمای اسلامی و مسلمانان،حکومت وقت مجبور شد در سال ۱۲۶۹ق آن دو را با جمعی از پیروان آنها به بغداد تبعید کند. عراق در آن زمان به سان بسیاری از مناطق اسلامی تحت حکومت مرکزی عثمانی اداره می شد.پس از مدتی که کشمکش میان دو برادر بر سر رهبری با بیان و درگیری طرفداران آنان بالا گرفته بود،دولت عثمانی هر دو را به دادگاه کشاند و دادگاه حکم تبعید آن دو را دو نقطه دور دست و جدا از هم صادر کرد، از این رو یحیی صبح ازل با خاندان و پیروانش به قبرس و حسینعلی بهاء و طرفدارانش به عکا در سرزمین فلسطین اسکان داده شدند،ولی تکفیر و تبلیغ علیه یکدیگر را هرگز رها نکردند. در این ایام بود که اطرافیان صبح ازل به فرقه ازلیه و پیروان میرزا حسینعلی به فرقه بهائیه نامیده شدند و آنهایی که به این دو برادر ملحق نشدند به نام قبلی بابی باقی ماندند. سر انجام در این کشمکش میرزا حسینعلی که بیشتر مورد حمایت ایادی استعمار بود غلبه یافت و ازلیه به دست فراموشی سپرده شدند.