هشیاری و بصیرت

52188659ef88a401b1213c4a355f83e3_L

تعبیر روایت از حالت آگاهی و بصیرت یاران امام عصر علیه‏ السلام تعبیر عجیبی است:

 

« کالمصابیح کَأنّ َقلوبهم القنادیل »

«آنان چونان چراغ هایند؛ انگار که در دل‏هاشان قندیل‏هایی روشن است».

آیا امکان پذیر است که ظلمت، قندیل را بشکند؟

هر چند که ظلمت قندیل را احاطه می‏کند، ولی قدرت درهم شکستن آن را نخواهد داشت.

اگرچه تیرگی شک و تردیدها متراکم گردد و فتنه‏هاپی در پی درآیند؛ در روح و جان و هشیاری یاران امام نفوذ نتواند کرد. از این رو آنان هنگامی که رهسپار شوند، دچار شک نگردند، و به قهقرا نروند و به پشت سر ننگرند. تعبیر روایت در این زمینه چنین است:

«لا یشوبه شکُّ فی ذات اللّه»

«دل هایی که به شک در ذات خدا آلوده نشوند.»

از این تعبیر فهمیده می‏شود که منظور، امری غیر از شک است؛ مخلوطی از شک و یقین یا لحظاتی است از شک که حالت یقین را می‏شکافد و به گونه‏ای به درون یقین نفوذ می‏کند، ولی طولی نمی‏کشد که در مقابل یقین شکست می‏خورد و جا خالی می‏کند. چنین چیزی برای بسیاری از مؤمنان اتفاق می‏افتد و تنها یاران با یقین امام را شکّی بر نمی‎آشوبد. یقین آنان ناب و خالص و به دور از شایبهِ شک و تردید است.