در محضر قرآن/ سرانجام منکران

9f22243a86c1464dc34f5ff24fbe2e72_L

 

آیه ۴ سوره مبارکه آل عمران

« مِن قَبْلُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَأَنزَلَ الْفُرْقَانَ إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُواْ بِآیَاتِ اللّهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِیدٌ وَاللّهُ عَزِیزٌ ذُو انتِقَامٍ »

ترجمه: پیش از آن براى رهنمود مردم فرو فرستاد و فرقان [=جداکننده حق از باطل] را نازل کرد کسانى که به آیات خدا کفر ورزیدند بى‏تردید عذابى سخت‏خواهند داشت و خداوند شکست‏ ناپذیر و صاحب‏ انتقام است

نکات آیه

هدایت مردم، یک سنّت همیشگى الهى بوده است. «من قبل»

مخاطب کتب آسمانى، عموم مردم هستند، نه قبیله و نژاد خاص. «للنّاس»

قرآن، وسیله‏ شناخت حقّ از باطل است. «و انزل الفرقان»

هرکجا میان سلیقه‏ ها، افکار و عقاید به هر نحو دچار تحیّر شدیم، حرف آخر از آن قرآن است. (حتّى اگر در میان روایات نیز دچار حیرت شدیم، باید به حدیثى توجّه کنیم که مطابق با قرآن باشد.) «الفرقان»

بعد از نزول آن همه کتاب و اسباب هدایت، جزاى شخص لجوج عذاب شدید است. «عذاب شدید»

عذاب الهى، پس از اتمام حجّت بر مردم است. «هدى للناس… الّذین کفروا… لهم عذاب شدید»

این آیه مایه‏ى دلگرمى و تسلیت خاطر پیامبر و مؤمنان است که خداوند به حساب کفّار سرسخت مى‏رسد. «عزیز ذوانتقام»

سرچشمه کیفر و انتقام او، عملکرد ماست، وگرنه او عزیزى است که هیچ کمبودى ندارد. «عزیز ذوانتقام»

کفر مردم در خداوند اثرى ندارد. «کفروا، واللَّه عزیز»