نقش ارشاد و اقناع در امر به معروف و نهی از منکر

ae7d3bea3c07ccb94f647576b4b676d2_L

ارشاد و اقناع در ملأ عام و توسط گروه‏ های آشکار غالبا ناشدنی است

و افراد هنگامی که مورد توجیه قرار گیرند، احساس تحقیر و توهین نموده و به جدل و لجاج سوق می یابند. از این رو ضروری است در روش امر به معروف و نهی از منکر بازنگری جدی شده و راههای جدیدی پیش گرفته شود تا افراد دور از چشم دیگران و با نهایت حرمت و کرامت توجیه و ارشاد گردند و بدون اینکه در موضع لجاج و جدال افتند، به تفکر و تأمل در رفتار ناپسند خود وادار شوند. مثلاً می توان افراد ولنگار، بدلباس و بدرفتار جوان از پسر و دختر را به صورت نامحسوس شناسایی کرد و دور از چشم دیگران و در فرصتی مناسب به منزل آنان مراجعه نمود و ارشاد و توجیه کرد. به هر حال حتی الامکان باید به گونه ای باشد که مایه تحقیر شخصیت آنان و لجاجت بیشتر نشود.
وظیفه علما، دانشمندان و صاحب‌نظران را در تبیین امر به معروف و نهی از منکر و ارائه استدلال و دلایل اقناع‌کننده را در اجرای این فریضه الهی، مهم و اساسی است.
تأکید بالای دین مبین اسلام و نیز پیامبر اکرم و ائمه و بزرگان ما بر اهمیت امر به معروف و نهی از منکر، بیانگر اهمیت این فریضه است. امر به معروف و نهی از منکر ضامن حفظ ارزشها و تکامل انسانها است، اگر در جامعه مردم بی‌تفاوت نباشند و هر جا خوبی یا بدی دیدند، طبق موازین اسلامی امر به معروف و نهی از منکر کنند، آن جامعه خودبه‌خود و از درون واکسینه و مصون خواهد بود و دیگر نیازی به استفاده از زور و تبلیغات نخواهد بود، چراکه «کلکم راع و کلکم مسوول عن رعیته» محقق شده است.
بخش مهم و اساسی اجرای فریضه امر به معروف و نهی از منکر غیرحکومتی است و وظیفه حکومت و دولت در فراهم کردن بسترها و زمینه‌های اجرای مناسب این فریضه است. مهمتر از بحث تذکر لسانی، بحث اقناع طرف مقابل مدنظر است، چراکه اگر اقناعی وجود نداشته باشد، خود این فریضه ممکن است تبدیل به سوءتفاهم و تشدید اختلافات شود.
تدوین شاخص‌ها و مبانی آموزشی و تربیتی در این زمینه و آشنا ساختن عموم مردم به خصوص جوانان، می‌تواند بسیار کارگشا و مؤثر باشد.