عامل بودن/ صبر و حوصله

82790d6a7d245642e7445bbb22c14f76_L

مسائل اجتماعی، برآیند عوامل بسیاری است که همگی در طول زمان شکل می گیرند.

اگر کسی پندارد که با امر ونهی او همه چیز به سرعت درست می شود، خود را فریفته و ماهیت جامعه و ساز و کار آن و روحیات مردم را نشناخته است. از این رو آنکه در پی تحقق این فریضه است، باید صبورانه و پی گیرانه به کار خود ادامه دهد و اگر نتیجه ی کارش نیز ظاهر نشد، نومید نگردد، «شکیبا، پیروزی را از کف ندهد، اگر چه روزگارانی بر او بگذرد».
با همین نگاه است که امام علی (ع) به فرزندش فرمان می‏دهد که امر به معروف و نهی از منکر کند و خود را به سختی عادت دهد و صبوری پیشه کند. اساس اثر بخشی این فریضه  آن است که از حالت اتفاقی و گاه‏به‏گاهی بیرون بیاید و به شکلی مستمر و خستگی ناپذیر صورت گیرد، تا آنکه به تدریج معروف در جایگاه درست خود قرار گیرد و منکر از سطح جامعه ناپدید شود.
امر به معروف و نهی از منکری که به تدریج در جامعه انجام می‏شود، ماندگاری بیشتری دارد، تدریجی و گام به گام بودن امر به معروف و نهی از منکر همانند نم نم باران و بارش برف است که فرصت نفوذ به عمق بیشتر و ماندگاری بیشتر پیدا می‏کند. امام معروفهایی که شتاب زده و عجولانه امر می‏شوند و یا منکرهایی که بدون در نظر گرفتن شرایط و موقعیت نهی می‏شوند همانند سیل و تگرگ مخرب و آسیب زا هستند، بنابراین در کارهای بزرگ و به ویژه در کارهای فرنگی نباید عجولانه رفتار کرد.