عامل بودن – خلوص در امر به معروف و نهی از منکر

1f77879b610476cf4577162eb46bba35_L

اخلاص و نیت بی‏ شائبه، روح هر عمل خیر و کار نیک است و هرچه خلوص نیت بیشتر باشد درجه عمل بلندتر خواهد بود.

چون مقصود از امر به معروف و نهی از منکر اصلاح، هدایت و اجرای حدود و حمایت از حقوق ضعفا و فقرا و تهذیب اخلاق و ترویج ملکات فاضله و پارسایی و پرهیزکاری است، باید کسانی که برای اصلاح و راهنمایی و تکمیل جامعه اقدام می‏نمایند همواره این جهت را فراموش نکرده برای تحصیل رضای خداوند بگویند، برای خدا بنویسند و برای خدا دعوت نمایند و از روی کمال محبت و مهربانی و دلسوزی و عشق و علاقه، افرادی را که در اثر طغیان آتش شهوات و یا جهل و نادانی و یا خشم و غضب و جهات دیگر، آلوده به معاصی و خطا می‏شوند، راهنمایی نمایند.
اگر کسانی که امر به معروف و نهی از منکر می‏کنند از این کار مقاصد دیگر داشته باشند مثل آن که بخواهند آن را وسیله نیل به مقام و رتبه و جاه و مال و دنیا قرار دهند، علاوه بر آنکه غالباً از این مقاصد محروم می‏شوند، زحمات دیگران را هم بی‏اثر خواهند ساخت. بر عکس اگر نیت‏ها خالص گردید، اقدامات، با برکت و مفید خواهد شد. کسانی که نیتشان خیر و اصلح باشد در انجام وظیفه کوتاهی نکرده با کمال قوت و قدرت به تکلیف خود رفتار و به وظیفه خود عمل می‏کنند.
چناچه از حضرت علی (ع) روایت شده است که فرموده‏اند: « مَنْ أَحَدَّ سِنَانَ الْغَضَبِ لِلَّهِ قَوِیَ عَلَى قَتْلِ أَشِدَّاءِ الْبَاطِل‏». یعنی «کسی که سنان خشم را برای خدا تیز نمود. قوی می‏گردد بر کشتن کسانی که شدت در پیروی از باطل دارند» (نهج‏البلاغه، حکمت ۱۶۵).
در قرآن مجید در آیات بسیار، مردم را دعوت می‏کند که در قیام‏ها و نهضت‏ها و در اتفاقات و عبادات و در همه اقوال و افعال فقط رضای خدا را بجویند. در سوره انعام می‏فرماید: « قُلْ إِنَّ صَلَاتىِ وَ نُسُکِى وَ محَیَاىَ وَ مَمَاتىِ لِلَّهِ رَبّ‏ الْعَالَمِینَ» : « بگو: نماز من و قربانى من و زندگى من و مرگ من براى خدا آن پروردگار جهانیان است.» (سوره انعام/ آیه ۱۶۲).
و در مقابل با ریا و ریاکاران و کسانی که اعمال صالحه و دین و ایمان را وسیله رسیدن به مقامات و مناصب دنیوی و مال و جاه قرار می‏دهند، به شدت مبارزه کرده است؛ حتی آن را در حدّ شرک به خدا قرار داده‏اند. پس کسی که می‏خواهد در امر به معروف و نهی از منکر موفق شود باید صدق نیت و اخلاص را عامل مؤثر حصول مقصود بداند و آنرا وسیله اعمال غرضهای شخصی و خدای نخواسته اهانت به بندگان خدا قرار ندهد و بداند که خداوند از راز دل او هم آگاه است: « یَعْلَمُ خَائنَهَ الْأَعْینُ وَ مَا تخُفِى الصُّدُور» : « نظرهاى دزدیده را و هر چه دلها نهان داشته‏اند، مى‏داند» (سوره غافر/ آیه ۱۹).